The blues…

Een sombere regenachtige morgen en plots overvallen ze mij… “The Blues” . Meestal heb ik er alleen last van op het einde van een deugddoende vakantie, als ik me plots realiseer dat het binnen enkele dagen terug werken geblazen is en het intense samenzijn met mijn ventje ten einde komt. Dan kan er plots een melancholie in mij naar bovenkomen die ik niet zo gemakkelijk van me afschud. Maar vandaag hebben ze mij dus per verrassing beet.

Hoewel ik moet toegeven dat ik misschien ergens in mijn onderbewuste de bui al had voelen hangen, want gisteren heb ik weer één van mijn favoriete vluchtwegen bewandeld, met name: “bezig blijven”. Hoewel ik niet bepaald blaakte van energie ben ik toch als een wervelwind aan de slag gegaan met allerlei klusjes en to do’s die op mijn lijstje stonden: huis opruimen, boodschappen doen, gaan shoppen op zoek naar een nieuwe outfit, cadeautjes kopen, nog eens naar de winkel, gauw nog eens stofzuigen,…

Er is op zich natuurlijk niets mis met het afwerken van een to-do lijstje, maar de intentie waarmee ik dat doe kan erg variëren. Sommige dagen is het gewoon mijn efficiënte zelf dat de orde van de dag bepaalt. Andere dagen is er iets in mij dat mij rusteloos aan de gang houdt. Dan weet ik dat ik weer op een vluchtweg zit, dat er iets is dat ik liever niet wil zien of voelen.

En vandaag zijn dat dus “The Blues”…

Gelukkig is het zondag;  alle winkels zijn dicht, mijn huis is gepoetst en mijn man heeft zich net over  een stapel achterstallig werk gebogen. Nét de omstandigheden die ik nodig heb om tot  stilstand te komen. En ik realiseer me plots, waarom vluchten? Misschien is het wijzer om mijn “blauwe monsters” te omarmen…

Ik leg me in de zetel en geef ze mijn onverdeelde aandacht.  Ik probeer oprecht nieuwsgierig te zijn.  Hoé voelen ze precies, die Blues? Waar in mijn lichaam zitten ze? En van zodra ik de intentie heb gelegd om écht met ze te connecteren, lossen ze op, verdwijnen ze. Ik vind het bijna spijtig, want ik had zo graag geweten waar in mijn lijf zij precies wonen…

Waarom was ik eigenlijk op de vlucht? Achteraf bekeken lijkt het een beetje dom. Vooral omdat ik nu terug ruimte en rust voel, en een creatieve stroom in mij voel opborrelen van waaruit o.a. dit artikel is ontstaan. En dat alles door vijfminuten onvoorwaardelijke aandacht te geven aan mijn gevoel.

 

In de stroom van het leven staan is eenvoudig en aartsmoeilijk tegelijkertijd. Je moet je vluchtwegen kennen, je moet tot stilstand durven komen en oprechte aandacht geven aan soms ‘lastige’ gevoelens.  Bovendien komt ook een snuifje zelfrelativering goed van pas zodat je eens met jezelf kan lachen als je merkt dat je weer voor een oude vluchtroute kiest.

Wat zijn jouw vluchtwegen? Ken je ze? Weet je op welke momenten je liever de stroom van het leven afsnijdt? Weet je op welke manieren je terug kan connecteren met jezelf?

Veel vragen, ik weet het. Ik help je graag zoeken in het vinden van de antwoorden zodat jij ten volle in het leven kan staan!

 

Isabelle@2bme.be